Jan en Jeroen over werken aan één van de grootste bouwprojecten van Nederland

Temidden van dat alles: Jan en Jeroen. Twee veiligheidskundigen, gedetacheerd via Wilgh, die ervoor zorgen dat iedereen ook weer veilig en gezond naar huis gaat.

Twee wegen naar hetzelfde vak
Jeroen kwam in het veiligheidsvak na een hernia-operatie. Waar hij daarvoor fysiek werk deed in de bouw, dwong zijn lichaam hem een andere richting te kiezen. “Door de ervaring die ik heb opgedaan op de bouwplaats weet ik hoe die jongens denken en ik weet vooral ook hoe het níet moet. Ik was met van alles bezig, maar niet met de veiligheid… Dat is nu wel anders.
Mijn broer nam mij in de periode dat ik thuis zat een keer mee naar zijn werk, als veiligheidskundige, en toen was ik verkocht.” Jaren later rondden ze daarna ook de opleiding tot hoger veiligheidskundige samen af.

Jan heeft ook een lange staat van dienst. Hij werkte jaren als veiligheidskundige bij FloraHolland in Aalsmeer en daarna via allerlei detacheerders o.a. bij Tata Steel, voordat hij acht jaar geleden bij Wilgh in dienst trad. Twee totaal verschillende werkomgevingen, bloemen en zwaar staal, maar dezelfde rode draad: mensen in beweging krijgen zonder ze voor het hoofd te stoten.

Leraar, niet agent
Zuidasdok trekt werklieden uit heel Europa. Hongaren, Polen, Roemenen, Portugezen: mannen die soms geen Engels spreken, laat staan Nederlands. Die gewend zijn aan andere normen. En die er in sommige gevallen van overtuigd zijn dat als ze "nee" zeggen, ze de volgende dag niet meer welkom zijn.
Jan en Jeroen herkennen dat patroon. En ze gaan er anders mee om dan je misschien verwacht. "Niemand hier werkt bewust onveilig," zegt Jeroen. "Ze weten het gewoon niet, of ze hebben het nooit anders geleerd."

Dus in plaats van een foto maken en doorlopen, stappen ze op iemand af. Ze stellen een vraag: kijk eens naar je situatie, wat zie je? Negen van de tien keer weet de vakman het zelf ook wel. "Die laatste stap: even achteruit, kijken wat je gaat doen en dan pas beginnen. Dat probeer je bij te brengen."
Dat vraagt engelengeduld. En soms moet je iemand inderdaad verwijderen van de bouwplaats. Maar Jan voelt dat niet als een overwinning. "Als er iemand wordt weggestuurd, moet ik er zelf van overtuigd zijn dat ik alles heb gedaan om hem op het goede, veilige pad te krijgen. Pas als hij het écht niet wil leren, is het tijd."

Veiligheid in de praktijk
Op Zuidasdok werken ze allebei twee tot vijf dagen per week op locatie. Jan loopt gemiddeld 36 kilometer in vijf werkdagen. Jeroen telt dagelijks zijn stappen:13.000 is een rustige dag.
Ze lopen, kijken, bespreken. Ze controleren of wat aannemers van tevoren hebben aangegeven ook daadwerkelijk zo wordt uitgevoerd. Ze adviseren over werkwijzen: een rolsteiger of een hoogwerker, vaste steigers of randbeveiliging en brengen dat waar nodig hoger in de organisatie. Want veiligheid ligt in de lijn. Het zijn de uitvoerders en projectleiders die er verantwoordelijk voor zijn. Jan en Jeroen helpen hen om die verantwoordelijkheid waar te maken.

Soms botst dat met kosten. Een hoogwerker is duurder dan een trap of rolsteiger. Een extra veiligheidseis kost tijd. "Op een gegeven moment leg ik het neer bij de mensen daarboven," zegt Jan. "Zij nemen de beslissing en ik zorg dat ze begrijpen wat de consequenties zijn."

Wat succes betekent
Aan het einde van dit project, wanneer de passage klaar is, de perrons verbreed zijn en station Amsterdam Zuid klaar is voor de toekomst, wat telt dan?
Jeroen denkt even na. "Weinig verzuim is een goede graadmeter. Maar het mooiste is als ik weet dat ik mensen iets heb bijgebracht. Dat ze bij een volgend project in een soortgelijke situatie even terugdenken. Aan dat ene gesprek met mij. En dan iets anders doen."
Jan knikt. "Als ze stoppen met werken als ze me zien aankomen, doe je iets niet goed. Ik hoop dat ze me zien als iemand die wil helpen en meedenken. Bewustwording, daar ga ik voor."

Gedetacheerd, maar gesteund
Jeroen werkt als zzp'er via Wilgh en benadrukt dat hij zich daarin vrij voelt. Maar als er versterking nodig is op een project, weet hij wie hij belt. "Walter, directeur van Wilgh, is de beste die je dan kunt hebben. Hij kent zijn mensen, niet alleen hun cv, maar ook wie ze zijn. Hij weet als de beste wie voor welk project geschikt kan zijn."
Jan, in vaste dienst bij Wilgh, herkent dat: "Het contact is er. Niet met een manager die je elke week opbelt voor een rapportje, maar met iemand die weet wat je doet en je de ruimte geeft het goed te doen."

Wil je weten wat Wilgh voor jouw project of organisatie kan betekenen? Neem contact op.